abstrusus, a, um, participial adjective, hidden, concealed. A. Literal: corpus abstrusum in flumine, L. Attius apun Nonius Marcellus 308, 8 (Trag. Rel. p. 195 Rib.) : insidias, M. Tullius Cicero, Orationes de Lege Agrariā 2, 49 : terra, P. Ovidius Naso, Heroides 7, 147 : incendium,Velleius 2, 130, 4. -- With dative: serpens abstrusa terrae, Velleius 2, 129, 4. --2. In neuter absolute: in abstrusa esse, to be in concealment, T. Maccius Plautus, Poenulus 1, 2, 129 ; to be unknown, Ammianus Marcellinus 17, 7. --B. in a tropical or figurative sense: dolor reconditus et penitus abstrusus, a concealed and inwardly repressed sorrow. Auct. Or pro Dom. 10: disputatio paulo abstrusior, requiring a somewhat deeper investigation, M. Tullius Cicero, Academicae Quaestiones 2, 10, 30: homo abstrusus, reserved, C. Cornelius Tacitus, Annals 1, 24.



««««

»»»»

www.quondam.com/44/4398.htm

Quondam © 2006.03.18